Skrupuły, sumienie, uczucia
"Patrzę na ten kryjący się w cieniu, drżący tobołek i nie wiem, co dalej. Mam ogromną ochotę tak ją zostawić. Wlokąc dziewczynkę ze sobą, nigdzie się nie ukryję, bo natychmiast zdradzi każdą pozycję. Nie ucieknę ani się nie przebiję. W efekcie i tak zginę, a ona razem ze mną. Kalkulacja. Ważenie szans. Bezsensowna strata czasu. Tylko po to, by się przekonać, że gdzieś tam w środku nadal jestem racjonalny. Ale po co, skoro i tak nie mogę jej zostawić. My, ludzie, tak jesteśmy skonstruowani. Oprócz logiki, rozsądku i zdolności ważenia szans, mamy jeszcze skrupuły. Sumienie. Uczucia. Różne przesądy, które czynią nas ludźmi."
Pan Lodowego Ogrodu, Tom II, s. 411